Yolda Kalmak

 Simsiyah bi’ gökyüzü vardı. Etrafımı tamamen çevrelemiş bi’ gökyüzü. Siyah dışında gördüğüm tek şey farların aydınlattığı aslında siyah ama sarı ışığın altında farklı bir renge bürünmüş asfalt ve üzerindeki beyaz şeritlerdi. İleride ışık yoktu. Sağımda ya da solumda da hiçbir şey yoktu. Şeritler arasında boşluklar yoktu. Yolda, üzerinde parlak ve aralıklı işaretler olan trabzanlardan yoktu. Arabanın motorunun sesi ya da saatte bilmem kaç kilometre hızla gitmenin yarattığı titreme olmasa hep aynı yerdeymişim de araba gitmiyormuş diye düşünürdüm. 

Diyelim ki gerçekten ne araba sesi ne de titreme olan bir yolculuktayım. İleriye gittiğimi bana söyleyecek hiçbir ibare yok diyelim. Gaza basıyorum. Tık yok. Bilemiyorum. Kanıt göremiyorum. Gerilmeye başlıyorum. Saatlerdir gidiyorum ve hala ışık yok. Pes ediyorum. Artık gaza basmıyorum. 

Ertesi gün uyandığımda güneşin ışığıyla yoluma devam ediyorum. Birkaç kilometre yolu geride bıraktıktan sonra yolun kenarlarında trabzanlar görmeye başlıyorum. Gece olsaydı bunlar bana söyleyeceklerdi ilerlediğimi. Biraz daha sabretseydim bunca zamanı kaybetmeyecektim.

Bana ilerlediğimi söyleyen hiçbir şey yokken nasıl hala gaza basmaya devam edebilirdim peki? İnanç olası bir cevap. Ama içi dolu olmayan bir inanç için benzin ve enerjimi harcar mıyım, bak bu ayrı bir soru. İçini doldurayım önce. Daha önce hiç iyi hissettirmeyen aktivitelere enerji harcayıp sonuca vardığım şeyler oldu mu? Evet. O zaman karanlıkta gizlenen ağaçlar, ovalar, terk edilmiş evler, kayalar yolda giderken aslında sağımı ve solumu dolduruyor olmalılardı, ben görememişim. Daha önce uzun bir süre etkisini hissetmediğim işlere enerjimi harcadım mı? Evet. O zaman trabzanların gelişi şu an bunu yazan kişinin varlığı gibi içi dolu bir inanç. İnanç kelimesi de gereksiz aslında. İlerlediğimi söyleyen hiçbir şey yokken beni hala gaza basmaya devam ettirecek olan şey tecrübelerimdi. Onları unutmadığım sürece o gaza basmaya devam edebilirim. Çünkü ya gaza basarak yolda kalırım, ya da kendimi yitirip yolda kalırım. Bu da hayattaki en önemli seçim olsa gerek...

Yansıma

 -Nasılsın?

-Bu soruya cevap veremeyecek kadar karmaşık ya da bu yalanı kendime söyleyecek kadar aptalım. Sen?

-Ben de öyleyim sanırım. Ne yapacaksın bugün?

-Onu bırak da ben sana şu an ne yapacağımı söyleyeyim. “Ben de öyleyim” ne demek sorgulamak istiyorum.

-Sen ne anlarsan o işte, nasıl bir soru bu?

-

-Neden takıldın bir anda, ne oldu?

-Ben sana o soruyu sorarken senin “öylesine söyledim canım” demeni bekliyordum. Daha sonra birbirimizi anlamak için ekstra açıklamalarda bulunmamız gerektiğini söyleyecektim.

-Ne gerek var canım. Sen ne ekstra açıklama yaparsan yap ben anlamayacağım zaten. Yani gerçekten anlamayacağım.

-E doğru bu da. Herneyse...

-Ben bugün bi paket sigara almayı düşünüyorum. Ne diyosun?

-Canın istiyorsa al tabi canım. 

-Ne yani sigaranın ne kadar zararlı olduğunu anlatmayacak mısın? Bırakırken o kadar acı çektiğimi hatırlatmayacak mısın?

-Karşımdaki insana saygım var. Ondan demedim.

-Kendime de saygım var tabi. Aslında sana olan saygım da bundan kaynaklanıyor muhtemelen.

-İnsan karşısındakini kendisi gibi görür zırvası yani.

-Zırva derken gerçekten zırva olmasından bahsetmiyorsun sanırım.

-Hayır, hayır. Zımbırtı yani, falan filan gibi, etc gibi.

-O kelimeyi hiç telaffuz edemiyorum biliyor musun? Çok zor geliyor.

-Evet evet, biliyorum.

-Her neyse. Ben sana son bir şey daha sormak istiyorum.

-Tabi tabi sor. Biraz daha zamanım var şu işe başlamadan önce.

-Çok güzel. 

-Bekliyorum hala...

-Düşünüyorum.

-Ne sorsam cevap alamayacakmışım gibi hissettim.

-Beklediğin belli bir cevap varsa zaten bunun imkansız olduğunu biliyor olman lazım.

-Beklediğim bir cevap da yok. 

-Doğru mu anladım emin olmak istiyorum. Bir cevap bekliyorsun ama ne sorusu ne de cevabından emin değilsin.

-Sanıyorum.

-Peki sorunun ya da cevabın varlığından emin misin? Yani burada hissettiğin bir “cevap” ve “soru” var diye varsayıyorum.

-Sorudan değil ama cevabından eminim. 

-Varlığından mı?

-Evet evet.

-Nasıl?

-Görüyorum etrafımda, dışarıda.

-Aramak istiyor musun?

-Evet.

-O zaman aynanın karşısından ayrılıp cevabını gördüğünü hissettiğin yere git, dışarıya. Artık orası neresiyse oraya...