Sevgi’nin Anlaşılmaz Tanımı

-Otur. Konuşalım biraz. Ne konuşalım biliyor musun? Ne konuşmayacağımızı konuşalım. Mesela ölümü konuşmayalım hiç. Özlemi de hiç konuşmayalım. “Kötü”  şeyleri konuşmayalım. Birbirimizi nasıl affedeceğimizi konuşmayalım hiç, ya da birbirimizi nasıl teselli edeceğimizi konuşmayalım. 

-Kesmek zorundayım. Bunların hiçbiri gerçek değil.

-Ne güzel işte. Gerçeklikten kopmayalım, gerçek olmayanı konuşmayalım diyorum ben de.

-Hayır, anlamıyorsun. Bunların her biri yaşanacak ve konuşmak zorunda kalacağız. Konuşmamak gerçek değil.

-Olabildiğince gerçek bu. Ölümü konuşmayalım çünkü diğer hayatta yine buluşacağız. Özlemi de konuşmayalım çünkü mesafeye kötü anlam vermek ve vermemek bizim elimizde. Birbirimizi nasıl affedeceğimizi konuşmayalım çünkü ne yaparsak yapalım birbirimizi üzmeyelim.

-İlahi X, güldürdün beni yine. İnsanız biz, insan; bunların hepsi hayal. Herkes hata yapar, mesela bu hayal de bir hata ve sana zararı çok olacak bir hata bu. Böyle bir insanı bulamazsın, hatta sen bile böyle olamazsın. Bu boş hayalle yalnızlığa mahkûm olursun.

-Ne güzel  söylüyorsun: İnsanız hepimiz, mükemmel olamayız. Ben de diyorum ki: Seviyorsan eğer konuşmayalım bunları, konuşmadıklarımızı ikimizden biri de yaparsa eğer yapan hatasını, diğeri de unutmasını bilsin; yani mükemmel olmayışımızın farkında olalım ve arada sevgi oldukça bunların konuşmaya değer şeyler olmadığını anlayalım.

-Bilmiyorum, ne demek istediğini anlamıyorum.

-Alışıla gelmişin dışında söylenen sözü, en azından ben, sahibi bile anlamıyor sanırım. Bu da küçük bir çelişki içersin. Bu güzel hayal için sanırım buna değer…

Mahmut Esat AKIN

Düz Beyaz Kağıt

Tanıdık yüzler değil de, tanıdık bir yüz arıyorum evimde. Ev gibi de değil aslında, şöyle bir tane masam var köşede, etrafta kitap ve kağıt yığınları vs. Mutfak var da sanırım onu uzun zamandır kullanmıyorum. Arada midem yanıyor, süt falan işte. Evet konuşmak için yazıyorum. Karşımda bir siz varmış gibi oluyor ama kağıttan başka bir şey de değilsiniz; cevap gelse delirdim deyip geçen haftaki intihar kararıma geri döner kendimi bir şekilde öldürürüm heralde. Soru sorarsam eğer cevap vermeyin o yüzden bana öylesi daha sağlıklı olur. Sağlıklı mı? Böyleyken sağlıklıymış gibi konuştum biraz ama öyle düşündüğünüz sağlık kavramından uzak biraz bu; şimdi cevap alırsam öleceğim için hani sağlık diye bir şey kalmıyor ya ortada, o yani durum. Of, bunaldım. Bu konulardan uzaklaşalım biraz. Nerede kaldığımı üst satırlardan buldum ve döndüm şu an ana konuya, tanıdık yüzler falan diyordum değil mi? Odamda resim yoktur benim hiç, nedense hep utanırım resimlere dikilip bakınca. Aşık olduğun kişinin resmine bakarsın ya saatlerce, he o yok işte bende. Hayal gücümde var birkaç sahne onları düşünüyorum hep. Resim olunca olmuyor, utanıyorum. Sırf bu yüzden, fotoğraf çekmek için bir aletim varken zamanında hiç çekmezdim; kafama kazırdım anları sonradan düşünür mutlu olurdum, anı yaşama zımbırtısı var ya ondan işte. Sonradan unutmamak için de kağıtlara yazarım böyle bir şeyler sonra o yazdıklarım kendisine yığında bir yer bulur; bu da şöyle afilli bir yere geçip bakar bana artık gizlice. Geçenlerde, çok uzun bir zaman önce yazdığım şöyle çok sevdiğim iki kitap arasına sıkışmış, dümdüz bir kağıt buldum. En sevdiğim durum da o oluyor, böyle kitap arasına sıkışınca dümdüz ve bembeyaz kalır ya kağıt, o işte çok hoşuma gidiyor. Alıp okudum da, yine zırvalamışım bir şeyler...

Zamanında çok sevdiğimiz bir yer vardı. Koltukları geniş ve alçakta kalan koltuklardandı. Bu ayrıntı çok önemli çünkü öyle olunca daha yakın oluyordum ona, sarılabilmek için en uygun oturma şekli o koltuklarda oluyordu. Sarılmak benim için hep ayrı olmuştur, yani zamanında öyleydi şimdi hatırlamıyorum pek neler olduğunu o sırada. E zaten ondan yazıyorum değil mi? Herneyse, sarıldığında sevgiyi daha net yaşıyorsun bana kalırsa, ondan çok severdim. Oraya gittik ama tam da kış zamanları ve iğrenç bir şekilde dereceyi 10 derece daha düşük hissettiren o lanet nem var. Büyük ihtimalle götümüz donmuştu o gün ama yine de sigara içip birlikte zaman geçireceğiz diye oturmuştuk orada saatlerce. Hissetmiyorsun ama o soğuğu o sırada. Siz de yaşamışsınızdır böyle bir durum elbet, üşümek bile güzelleşiyor öyle durumlarda. Ama geçmişte kaldı işte böyle şeyler; biliyorsunuz beni resim çekinmeyi de sevmem hiç, hatırlamıyorum oranın ismini, koltuğun rengini veya videoda çekmedim, ne konuştuk hatırlamıyorum bile -sesini de. Aklıma yazdım her şeyi, en azından o zamanlar mutlu olduğumu hatırlıyorum, soğukta üşümediğimi. Şimdilerde havalar çok soğudu, belki de o yüzden aklıma geldi bir anda da yazmam gerekti, bir zamanlar neden üşümediğimi...


Şans eseri bu dümdüz ve bembeyaz kağıda bu sıcak havalarda rastlamam da ayrı garip oldu, en azından bana öyle geliyor. Belki zamanında sıcak da çok etkilemiyordu bilemiyorum ama sanırım onun hakkında bir anım yok. Tanıdık yüzlerden bahsederken havadan sudan konulara geldik baksanıza. Belki de bu kaderin bana "Bunlar hep havadan sudan şeyler" demesinin bir sonucudur. Ya da kader yerine ne isim koyacaksanız artık, felsefeye girip iyice karman çorman hallere girmeyelim de ana konuya dönelim. Ne diyorduk? Tanıdık bir yüze ihtiyacım vardı. En kolay tanım -yüz için- sanırım şu üşümediğim hikayedeki güzel kadın olurdu sanırım. Ben kolaya kaçmayı sevmem çok fazla, başka bir şey bulabiliriz diye düşünüyorum. Ya da niye uğraşıyorum ki yazmaya, nasıl olsa hangi tanımı kullanırsam kullanayım odamın içi yine bir masa ve kitaplarla boş kalacak. Tanıdık yüzümü kağıtlara anlatmasam da olur, yeterince hayali beni meşgul ediyor zaten. Hatırlamak için yazmıyor muydum zaten ben, belki unuturum ne istediğimi. Bu kağıdın içeriğine hatırlanacak bir şey koymadım. E o zaman bu kağıt kendini bilip afilli bir yere değil de şöyle daha kuytu köşelere bir yerlere gider umarım. Kağıtlarımdan ya da kitaplarımdan herhangi biri onu hatırlatmayacaksa bilir kendini, beni de bilir; onu ne kadar çok hatırlamak istediğimi...