Son Damla

 Ağlıyorum yine.

Bu sefer farklı bir şeye;

Beklentilerimi yok edişime,

Bir daha ağlamamaya ağlıyorum

Ağlamamak için değil,

Ağlamak bunu öğrettiği için.

Son kez

Ağlıyorum...

Boşlukla Sohbet

- Naber?

- 

- İyiyim yaa. Uğraşıyorum işte öyle.

-

- Biraz resim, biraz da müzik işte. Ama bi' tıkanıklık var sanki.

- 

- İkisinde de. Ama temelde müzik etkiliyor sanırım. Şeyden dolayı o da işte: Çizdiklerim hep müziklerden çıkıyor ya, ondan. 

-

- Bak sen böyle söyleyince çok mantıklı geliyor da alışkanlık herhalde, başkası olmayacakmış gibi geliyor. 

-

- Başka türlü yani. Başka türlü olmayacakmış gibi hissediyorum hep.

-

- Yani evet. Aslında dönemsel olarak buna takılmış olmam bunun kötü bir şey olduğu anlamına gelmiyor.

-

- Evet, paylaşmak bile rahatlattı. Halbuki her iki ihtimale de mantıklı gözüyle baktık daha demin.

-

- Eee, sen neler yapıyorsun?

- ...

Yolda Kalmak

 Simsiyah bi’ gökyüzü vardı. Etrafımı tamamen çevrelemiş bi’ gökyüzü. Siyah dışında gördüğüm tek şey farların aydınlattığı aslında siyah ama sarı ışığın altında farklı bir renge bürünmüş asfalt ve üzerindeki beyaz şeritlerdi. İleride ışık yoktu. Sağımda ya da solumda da hiçbir şey yoktu. Şeritler arasında boşluklar yoktu. Yolda, üzerinde parlak ve aralıklı işaretler olan trabzanlardan yoktu. Arabanın motorunun sesi ya da saatte bilmem kaç kilometre hızla gitmenin yarattığı titreme olmasa hep aynı yerdeymişim de araba gitmiyormuş diye düşünürdüm. 

Diyelim ki gerçekten ne araba sesi ne de titreme olan bir yolculuktayım. İleriye gittiğimi bana söyleyecek hiçbir ibare yok diyelim. Gaza basıyorum. Tık yok. Bilemiyorum. Kanıt göremiyorum. Gerilmeye başlıyorum. Saatlerdir gidiyorum ve hala ışık yok. Pes ediyorum. Artık gaza basmıyorum. 

Ertesi gün uyandığımda güneşin ışığıyla yoluma devam ediyorum. Birkaç kilometre yolu geride bıraktıktan sonra yolun kenarlarında trabzanlar görmeye başlıyorum. Gece olsaydı bunlar bana söyleyeceklerdi ilerlediğimi. Biraz daha sabretseydim bunca zamanı kaybetmeyecektim.

Bana ilerlediğimi söyleyen hiçbir şey yokken nasıl hala gaza basmaya devam edebilirdim peki? İnanç olası bir cevap. Ama içi dolu olmayan bir inanç için benzin ve enerjimi harcar mıyım, bak bu ayrı bir soru. İçini doldurayım önce. Daha önce hiç iyi hissettirmeyen aktivitelere enerji harcayıp sonuca vardığım şeyler oldu mu? Evet. O zaman karanlıkta gizlenen ağaçlar, ovalar, terk edilmiş evler, kayalar yolda giderken aslında sağımı ve solumu dolduruyor olmalılardı, ben görememişim. Daha önce uzun bir süre etkisini hissetmediğim işlere enerjimi harcadım mı? Evet. O zaman trabzanların gelişi şu an bunu yazan kişinin varlığı gibi içi dolu bir inanç. İnanç kelimesi de gereksiz aslında. İlerlediğimi söyleyen hiçbir şey yokken beni hala gaza basmaya devam ettirecek olan şey tecrübelerimdi. Onları unutmadığım sürece o gaza basmaya devam edebilirim. Çünkü ya gaza basarak yolda kalırım, ya da kendimi yitirip yolda kalırım. Bu da hayattaki en önemli seçim olsa gerek...

Yansıma

 -Nasılsın?

-Bu soruya cevap veremeyecek kadar karmaşık ya da bu yalanı kendime söyleyecek kadar aptalım. Sen?

-Ben de öyleyim sanırım. Ne yapacaksın bugün?

-Onu bırak da ben sana şu an ne yapacağımı söyleyeyim. “Ben de öyleyim” ne demek sorgulamak istiyorum.

-Sen ne anlarsan o işte, nasıl bir soru bu?

-

-Neden takıldın bir anda, ne oldu?

-Ben sana o soruyu sorarken senin “öylesine söyledim canım” demeni bekliyordum. Daha sonra birbirimizi anlamak için ekstra açıklamalarda bulunmamız gerektiğini söyleyecektim.

-Ne gerek var canım. Sen ne ekstra açıklama yaparsan yap ben anlamayacağım zaten. Yani gerçekten anlamayacağım.

-E doğru bu da. Herneyse...

-Ben bugün bi paket sigara almayı düşünüyorum. Ne diyosun?

-Canın istiyorsa al tabi canım. 

-Ne yani sigaranın ne kadar zararlı olduğunu anlatmayacak mısın? Bırakırken o kadar acı çektiğimi hatırlatmayacak mısın?

-Karşımdaki insana saygım var. Ondan demedim.

-Kendime de saygım var tabi. Aslında sana olan saygım da bundan kaynaklanıyor muhtemelen.

-İnsan karşısındakini kendisi gibi görür zırvası yani.

-Zırva derken gerçekten zırva olmasından bahsetmiyorsun sanırım.

-Hayır, hayır. Zımbırtı yani, falan filan gibi, etc gibi.

-O kelimeyi hiç telaffuz edemiyorum biliyor musun? Çok zor geliyor.

-Evet evet, biliyorum.

-Her neyse. Ben sana son bir şey daha sormak istiyorum.

-Tabi tabi sor. Biraz daha zamanım var şu işe başlamadan önce.

-Çok güzel. 

-Bekliyorum hala...

-Düşünüyorum.

-Ne sorsam cevap alamayacakmışım gibi hissettim.

-Beklediğin belli bir cevap varsa zaten bunun imkansız olduğunu biliyor olman lazım.

-Beklediğim bir cevap da yok. 

-Doğru mu anladım emin olmak istiyorum. Bir cevap bekliyorsun ama ne sorusu ne de cevabından emin değilsin.

-Sanıyorum.

-Peki sorunun ya da cevabın varlığından emin misin? Yani burada hissettiğin bir “cevap” ve “soru” var diye varsayıyorum.

-Sorudan değil ama cevabından eminim. 

-Varlığından mı?

-Evet evet.

-Nasıl?

-Görüyorum etrafımda, dışarıda.

-Aramak istiyor musun?

-Evet.

-O zaman aynanın karşısından ayrılıp cevabını gördüğünü hissettiğin yere git, dışarıya. Artık orası neresiyse oraya...

Ben

Öncelikle,

Ben bazı hatıralar kadar varım.

Hatırlayabildiklerim ve unutabildiklerim,

Hatırlandığım ve unutulduğum kadarım.

Ben kim miyim?

Eski ve yeni dostlar tanımlar beni.

Gözümü kapattığımda karanlığı aydınlatanlarla,

Ancak hakkında bir şey duysam hatırlayacaklarım.

Öğrenebildiklerim anlatır beni,

Korkularımı ve isteklerimi.

Bunları var ya da yok eden,

Öğrendiklerim...

Bu kadar basit değil ama,

Korkularım karar verir eski dostlara,

İsteklerim ise yenilere.

Ve böylece,

Tanımlarım kendimi.

Ben kim miyim?

Eski ve yeni dostlar anlatır beni,

Arkamdakilerin hatırlanışı ile,

Geleceklerin kararları.

Öğrenebildiklerim tanımlar beni, 

Anlattıklarım kadarıyla,

Anlaşılanlar.

Bu kadar basit değil ama,

Anlattıklarım hatırlanacaklara,

Anlaşılanlar da yenilere yol gösterir.

Ve böylece,

Anlatırlar beni.

Ben kim miyim?

Ben tanımı ile anlatısı arasında kalmış,

Bilgilerinin ve tecrübelerinin sonucu,

Bazılarının zihninde,

Bir düşünceyim.

 

İşte bu yüzden,

Ben ancak hatıralar kadar varım.

Sevgi’nin Anlaşılmaz Tanımı

-Otur. Konuşalım biraz. Ne konuşalım biliyor musun? Ne konuşmayacağımızı konuşalım. Mesela ölümü konuşmayalım hiç. Özlemi de hiç konuşmayalım. “Kötü”  şeyleri konuşmayalım. Birbirimizi nasıl affedeceğimizi konuşmayalım hiç, ya da birbirimizi nasıl teselli edeceğimizi konuşmayalım. 

-Kesmek zorundayım. Bunların hiçbiri gerçek değil.

-Ne güzel işte. Gerçeklikten kopmayalım, gerçek olmayanı konuşmayalım diyorum ben de.

-Hayır, anlamıyorsun. Bunların her biri yaşanacak ve konuşmak zorunda kalacağız. Konuşmamak gerçek değil.

-Olabildiğince gerçek bu. Ölümü konuşmayalım çünkü diğer hayatta yine buluşacağız. Özlemi de konuşmayalım çünkü mesafeye kötü anlam vermek ve vermemek bizim elimizde. Birbirimizi nasıl affedeceğimizi konuşmayalım çünkü ne yaparsak yapalım birbirimizi üzmeyelim.

-İlahi X, güldürdün beni yine. İnsanız biz, insan; bunların hepsi hayal. Herkes hata yapar, mesela bu hayal de bir hata ve sana zararı çok olacak bir hata bu. Böyle bir insanı bulamazsın, hatta sen bile böyle olamazsın. Bu boş hayalle yalnızlığa mahkûm olursun.

-Ne güzel  söylüyorsun: İnsanız hepimiz, mükemmel olamayız. Ben de diyorum ki: Seviyorsan eğer konuşmayalım bunları, konuşmadıklarımızı ikimizden biri de yaparsa eğer yapan hatasını, diğeri de unutmasını bilsin; yani mükemmel olmayışımızın farkında olalım ve arada sevgi oldukça bunların konuşmaya değer şeyler olmadığını anlayalım.

-Bilmiyorum, ne demek istediğini anlamıyorum.

-Alışıla gelmişin dışında söylenen sözü, en azından ben, sahibi bile anlamıyor sanırım. Bu da küçük bir çelişki içersin. Bu güzel hayal için sanırım buna değer…

Mahmut Esat AKIN

Düz Beyaz Kağıt

Tanıdık yüzler değil de, tanıdık bir yüz arıyorum evimde. Ev gibi de değil aslında, şöyle bir tane masam var köşede, etrafta kitap ve kağıt yığınları vs. Mutfak var da sanırım onu uzun zamandır kullanmıyorum. Arada midem yanıyor, süt falan işte. Evet konuşmak için yazıyorum. Karşımda bir siz varmış gibi oluyor ama kağıttan başka bir şey de değilsiniz; cevap gelse delirdim deyip geçen haftaki intihar kararıma geri döner kendimi bir şekilde öldürürüm heralde. Soru sorarsam eğer cevap vermeyin o yüzden bana öylesi daha sağlıklı olur. Sağlıklı mı? Böyleyken sağlıklıymış gibi konuştum biraz ama öyle düşündüğünüz sağlık kavramından uzak biraz bu; şimdi cevap alırsam öleceğim için hani sağlık diye bir şey kalmıyor ya ortada, o yani durum. Of, bunaldım. Bu konulardan uzaklaşalım biraz. Nerede kaldığımı üst satırlardan buldum ve döndüm şu an ana konuya, tanıdık yüzler falan diyordum değil mi? Odamda resim yoktur benim hiç, nedense hep utanırım resimlere dikilip bakınca. Aşık olduğun kişinin resmine bakarsın ya saatlerce, he o yok işte bende. Hayal gücümde var birkaç sahne onları düşünüyorum hep. Resim olunca olmuyor, utanıyorum. Sırf bu yüzden, fotoğraf çekmek için bir aletim varken zamanında hiç çekmezdim; kafama kazırdım anları sonradan düşünür mutlu olurdum, anı yaşama zımbırtısı var ya ondan işte. Sonradan unutmamak için de kağıtlara yazarım böyle bir şeyler sonra o yazdıklarım kendisine yığında bir yer bulur; bu da şöyle afilli bir yere geçip bakar bana artık gizlice. Geçenlerde, çok uzun bir zaman önce yazdığım şöyle çok sevdiğim iki kitap arasına sıkışmış, dümdüz bir kağıt buldum. En sevdiğim durum da o oluyor, böyle kitap arasına sıkışınca dümdüz ve bembeyaz kalır ya kağıt, o işte çok hoşuma gidiyor. Alıp okudum da, yine zırvalamışım bir şeyler...

Zamanında çok sevdiğimiz bir yer vardı. Koltukları geniş ve alçakta kalan koltuklardandı. Bu ayrıntı çok önemli çünkü öyle olunca daha yakın oluyordum ona, sarılabilmek için en uygun oturma şekli o koltuklarda oluyordu. Sarılmak benim için hep ayrı olmuştur, yani zamanında öyleydi şimdi hatırlamıyorum pek neler olduğunu o sırada. E zaten ondan yazıyorum değil mi? Herneyse, sarıldığında sevgiyi daha net yaşıyorsun bana kalırsa, ondan çok severdim. Oraya gittik ama tam da kış zamanları ve iğrenç bir şekilde dereceyi 10 derece daha düşük hissettiren o lanet nem var. Büyük ihtimalle götümüz donmuştu o gün ama yine de sigara içip birlikte zaman geçireceğiz diye oturmuştuk orada saatlerce. Hissetmiyorsun ama o soğuğu o sırada. Siz de yaşamışsınızdır böyle bir durum elbet, üşümek bile güzelleşiyor öyle durumlarda. Ama geçmişte kaldı işte böyle şeyler; biliyorsunuz beni resim çekinmeyi de sevmem hiç, hatırlamıyorum oranın ismini, koltuğun rengini veya videoda çekmedim, ne konuştuk hatırlamıyorum bile -sesini de. Aklıma yazdım her şeyi, en azından o zamanlar mutlu olduğumu hatırlıyorum, soğukta üşümediğimi. Şimdilerde havalar çok soğudu, belki de o yüzden aklıma geldi bir anda da yazmam gerekti, bir zamanlar neden üşümediğimi...


Şans eseri bu dümdüz ve bembeyaz kağıda bu sıcak havalarda rastlamam da ayrı garip oldu, en azından bana öyle geliyor. Belki zamanında sıcak da çok etkilemiyordu bilemiyorum ama sanırım onun hakkında bir anım yok. Tanıdık yüzlerden bahsederken havadan sudan konulara geldik baksanıza. Belki de bu kaderin bana "Bunlar hep havadan sudan şeyler" demesinin bir sonucudur. Ya da kader yerine ne isim koyacaksanız artık, felsefeye girip iyice karman çorman hallere girmeyelim de ana konuya dönelim. Ne diyorduk? Tanıdık bir yüze ihtiyacım vardı. En kolay tanım -yüz için- sanırım şu üşümediğim hikayedeki güzel kadın olurdu sanırım. Ben kolaya kaçmayı sevmem çok fazla, başka bir şey bulabiliriz diye düşünüyorum. Ya da niye uğraşıyorum ki yazmaya, nasıl olsa hangi tanımı kullanırsam kullanayım odamın içi yine bir masa ve kitaplarla boş kalacak. Tanıdık yüzümü kağıtlara anlatmasam da olur, yeterince hayali beni meşgul ediyor zaten. Hatırlamak için yazmıyor muydum zaten ben, belki unuturum ne istediğimi. Bu kağıdın içeriğine hatırlanacak bir şey koymadım. E o zaman bu kağıt kendini bilip afilli bir yere değil de şöyle daha kuytu köşelere bir yerlere gider umarım. Kağıtlarımdan ya da kitaplarımdan herhangi biri onu hatırlatmayacaksa bilir kendini, beni de bilir; onu ne kadar çok hatırlamak istediğimi...