Sevgi’nin Anlaşılmaz Tanımı

-Otur. Konuşalım biraz. Ne konuşalım biliyor musun? Ne konuşmayacağımızı konuşalım. Mesela ölümü konuşmayalım hiç. Özlemi de hiç konuşmayalım. “Kötü”  şeyleri konuşmayalım. Birbirimizi nasıl affedeceğimizi konuşmayalım hiç, ya da birbirimizi nasıl teselli edeceğimizi konuşmayalım. 

-Kesmek zorundayım. Bunların hiçbiri gerçek değil.

-Ne güzel işte. Gerçeklikten kopmayalım, gerçek olmayanı konuşmayalım diyorum ben de.

-Hayır, anlamıyorsun. Bunların her biri yaşanacak ve konuşmak zorunda kalacağız. Konuşmamak gerçek değil.

-Olabildiğince gerçek bu. Ölümü konuşmayalım çünkü diğer hayatta yine buluşacağız. Özlemi de konuşmayalım çünkü mesafeye kötü anlam vermek ve vermemek bizim elimizde. Birbirimizi nasıl affedeceğimizi konuşmayalım çünkü ne yaparsak yapalım birbirimizi üzmeyelim.

-İlahi X, güldürdün beni yine. İnsanız biz, insan; bunların hepsi hayal. Herkes hata yapar, mesela bu hayal de bir hata ve sana zararı çok olacak bir hata bu. Böyle bir insanı bulamazsın, hatta sen bile böyle olamazsın. Bu boş hayalle yalnızlığa mahkûm olursun.

-Ne güzel  söylüyorsun: İnsanız hepimiz, mükemmel olamayız. Ben de diyorum ki: Seviyorsan eğer konuşmayalım bunları, konuşmadıklarımızı ikimizden biri de yaparsa eğer yapan hatasını, diğeri de unutmasını bilsin; yani mükemmel olmayışımızın farkında olalım ve arada sevgi oldukça bunların konuşmaya değer şeyler olmadığını anlayalım.

-Bilmiyorum, ne demek istediğini anlamıyorum.

-Alışıla gelmişin dışında söylenen sözü, en azından ben, sahibi bile anlamıyor sanırım. Bu da küçük bir çelişki içersin. Bu güzel hayal için sanırım buna değer…

Mahmut Esat AKIN